Sallandırdılar, sandalyeymiş,
olur dedim. 

Ballandırdılar, kahvaltıymış,
sever dedim. 

Yellendirdiler, mangalmış,
yanar dedim. 

Buncacık.

Veda

Müptelandım
İptilamdan sınandım
Vebaline ben gayrı
Gönüllü değilim. 

Vaveyla

Gerekirse,
Bir güneş daha alır üzerime
Bir karlı dağ daha yüklenirim,
Bir zırh daha ciltlenir
Bir kurşunu daha göğüslerim,
Ciğerlerim bir tabur daha solur
Bir orman daha dökülürüm,
Bir çarşı daha kuşanırım yaz akşamları
Bir mezar daha ölürüm,
Bir galaksi daha dolar gözlerime
Bir okyanus daha boşalırım,
Ayakkabımın tekini satar
Bıldırcın uçuşu atarım adımlarımı,
müttefiksen. 

Tevekkeli,
gerekmiyor.
Mağaramda ışıklanıp
Bir buz devri daha soğuyacağım. 

Safderun, 
Taştan başını uzatan bir papatya kadar asiyim ancak
Taze sıkılmış portakalın vitamini kadar cevval 
Nasılsa anlamayacak kadar cebbar 
Nasılsa kabul edecek kadar uysal
Bıçak sırtı
Kanatlarımı severdin oysa
Cennet kadar uzak
Sarfınazardan. 

Mutabıksanız, 
Bana müsaade.

Hatıratım çerçevelenip duvara asılacak kadar zengindir zahir,
Teşekkürü borç bilirim
Hem tren camlarından manzara geri akar
Koca koca dağlar geri akar sırtımı yasladığım
Bir bakarım, dik durmayı öğrenmişim
Tren gider benim yerime
Ben başım dik, resimlere bakarım
Elbet varacağım

Ve zinhar
Alfabeden son çıkış
Sözlerimi tüketmeyecek. 

Tekinsiz

Bir titan bir tanrıdan ateşi çaldığında 

insanlığa bahşettiği o ilk günahtı ya

kahin ilan etseler ve yansam da

adını vermeyeceğim.

 

Koca bir yoksun.

Ne seni düşünmekten uyuyabiliyorum

Ne düşünmeden

Prenses olduğum başka bir evrende

Bezelye tanemsin. 

ret

Bekleme beni, git

Onunla kurduğun hayallerin tahlili benden gelmeyecek

Teşhis edemediğin sözcüklerle inşa ettiğin o gelecek benim değil 

Yolların uzamasından korkuyorsan da kaybolmayı yeğle uzaklığa

Sen bulmayı da bulunmayı da layıkıyla bilirsin, git. 

Kendini törpületme, 

Dizleri kanayarak öğreniyorsa da çocuk,

Beni bu yalnız ebeveynliğe hapsetme, git.

Senden öğreneceğim her şeyi heybene ekle

Başımı göğsüne nefessiz dayayışımı sıkıştır bir yerlere 

Varsın, bir tutam kalmış saçımdan örgü örgü özlem aksın.

Sorularımı, sorunlarımı, sorgularımı da al, ya da alma, bırak kalsın. 

Yük etme beni kendine, git. 

Havayı koklamaktan vazgeçmem, dert etme

Başımı her kaldırdığımda bir damla akacaksın 

Hayran bakışların yansıdığı aynalar sana ne çok yakışıyor

Ne çok yakışıyor sana gülmek, güldürmek, güldürülmek 

Mutluluğu bulduğun rakı masalarına git,

Ben üzgün şarkıları senin yerine de severim. 

Topak topak birikmiş kaygılarından arın,

lime lime çözünsün çocukluk yalnızlığın

Sen tanrıların ve tanrıçaların çocuklarını sev, 

Onların oğulları hayallerini süsleyen, 

ve yine onların dostlukları seni kendine söyleyen 

Beni kendime söyleten sen, kurban etmeden git. 

Sonu değil yolu kollayanın kaderidir, bilirim

Zaman lav akışında yaşanır, bekleyiş ömürce. 

İki kasap

Bir masada iki kasap
duvardan bir gece
ikisi de ciğerini masada bırakmış
tahammülsüz tenler ayrı tabaklarda

cayır cayır sözcükler
diller kararmış.

Acısını yutunca pes eden bir boksör gibi

kanlı eldivenini yere çalar kasaplardan biri

kırık kanadı ve kanlı dişleriyle

unutmaya gider

Uykusunu kıskanır kasapların öteki 

allahsız kasabın ter hizasında

kollarını kavuşturup sırtüstü yatarken

Allah'a küser

-vebalı fare misali- 

Duvardan gece soğur, üşürler.

Duvardan geceye gün vurur, ışırlar.

Biri düş sofrasında 

öbürü yaş boğazında

yeni ilimler talim edip uyanmış olacaklar

-uzundur duvardan geceler-

lokman kesilip

derman olurlar.

Güneşten çekiç buzlara vurur

bir lokman kana kana serinler

eser, sarar, merhem olur 

yeni günler doğurur lokmanların diğeri,

ışıldar.

İçeride,

masa tarumar, 

umut dingin,

sevdaları hariç.